globalna edukacja

Projekt

 globalna edukacja

 Głównym celem projektu jest zaprezentowanie wybranych metod edukacji globalnej. Uczestnicy będą mieli też okazję zastanowić się, dlaczego kraje Południa są biedne, czy Polska powinna pomagać innym krajom, czym pomoc rozwojowa różni się od humanitarnej, jak unikać stereotypów, mówiąc o wyzwaniach współczesnego świata.

 

Zadanie to stanowi część projektu „Postaw na rozwój. Zrównoważony!” realizowanego przez Ośrodek Działań Ekologicznych „Źródła” dzięki dofinansowaniu Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

23.04.2015
W naszej szkole odbyły się pierwsze warsztaty w ramach projektu EDUKACJA GLOBALNA POSTAW NA ROZWÓJ ZRÓWNOWAŻONY. W ramach spotkania z trenerem źródeł klasa IV b poznała kluczowe pojęcia - GLOBALNA PÓŁNOC ORAZ GLOBALNE POŁUDNIE.

Podczas spotkania uczniowie współpracując z trenerką  - Panią Basią, zrozumieli co oznacza sformułowanie życia transplanetarnego oraz idei współpracy Polski z innymi krajami świata.

 

Czy Globalne Południe różni się od Globalnej Północy tylko poziomem rozwoju materialnego?


Pomiędzy krajami Globalnej Północy a Południa istnieje niestety wciąż ogromna różnica rozwojowa, która stanowi o zupełnie odmiennym stylu życia ich mieszkańców. Jednakże równie istotne jest to, że wszystkie te kraje różnią się kulturowo. O ile większość krajów Północy jest pod wpływem tzw. kultury Zachodu i w następstwie globalizacji ujednolica się kulturowo, w krajach globalnego Południa znajdujących się na różnych kontynentach rozwijają się różnorodne kultury, zwyczaje, a także wierzenia. Inaczej podchodzi się tam np. do pojęcia czasu, relacji międzyludzkich czy nawet pojęcia osiągnięcia cywilizacyjnego. Warunki życia i codzienne zajęcia ludzi w krajach Południa i Północy diametralnie różnią się od siebie. Relacje międzyludzkie w krajach Globalnej Północy rzadko już przypominają ścisłe współżycie wielopokoleniowych rodzin w krajach Południa, gdzie np. bardzo wyraźny jest szacunek do mądrości starszych, przekazujących posiadaną wiedzę kolejnym pokoleniom. „Stary człowiek, który umiera, jest jak płonąca biblioteka” – powiedział Amadou Hampate Ba, malijski pisarz. Do tego sposobu życia potrzeba więcej czasu, i mieszkańcy krajów Południa częściej ten czas znajdują. Zyskują na tym kontakty międzyludzkie, sąsiedzka czy rodzinna współpraca, niezbędna do przetrwania w trudnej sytuacji materialnej. Współpraca w takim wymiarze, jak dziś możemy spotkać w krajach Afryki czy Azji, w krajach Globalnej Północy staje się powoli reliktem przeszłości lub modą znużonych codziennością mieszkańców bogatych miast. Wiele krajów Południa rozwija samorządność lokalną, mikroprzedsiębiorczość, działania oparte na aktywności małych grup ludzi robiących coś razem w celu osiągnięcia wspólnych korzyści.

Kultura Zachodu izoluje ludzi od siebie, ponieważ coraz częściej są oni samowystarczalni dzięki posiadanym pieniądzom, za które mogą kupić większość rzeczy. Te same rzeczy mieszkańcy krajów Południa zdobywają na zasadzie wymiany bądź zwykłej, bezwarunkowej współpracy. Powszechnie znane powiedzenie, że „Bóg dał Europejczykom zegar, a Afrykańczykom czas” ma w sobie wiele prawdy. Z drugiej strony europejski styl życia stanowi często wzorzec, który kojarzy się nierozerwalnie z rozwojem. Więc mieszkańcy krajów Południa dążą do niego i przejmują wiele europejskich zwyczajów, nie zawsze z pożytkiem dla rozwoju swoich społeczności lokalnych.

Kraje globalnego Południa mają olbrzymi, choć często niedoceniany dorobek cywilizacyjny – wystarczy pomyśleć, gdzie wymyślono cyfry i dziesiętny system pozycyjny (Indie), skąd przyszedł do nas papier (Chiny), czy które kraje wydobywają niezbędne do produkcji wszechobecnej w krajach Globalnej Północy elektroniki metale (krajami bogatymi w te surowce są np. Demokratyczna Republika Konga, Zambia, Republika Południowej Afryki). Najpopularniejszy napój na świecie – kawa – wywodzi się z Etiopii. Dziś kawa uprawiana w wielu krajach Afryki i Ameryki Południowej.

Mówiąc o dorobku cywilizacyjnym nie powinniśmy zapominać o bogatej w smaku kuchni, kulturze ubioru czy muzyce. Na przykład gwatemalskie stroje ludowe ze względu na ich unikatowość i czasochłonne wykonanie są przekazywane jako pamiątki z pokolenia na pokolenie i traktowane jak dzieła sztuki. Tango, pochodzące z Argentyny, od wieków jest jednym z tańców wywołujących najwięcej emocji wśród mieszkańców różnych regionów świata. Jeśli chodzi o potrawy, mało który kraj dorównuje Peru, w którym jest podobno blisko 500 tradycyjnych potraw.

Nie mniej istotnym bogactwem są cuda natury. Kraje Południa posiadają unikatowe skarby, takie jak np. wodospad Wiktorii w Zambii, Puszcza Amazońska w Brazylii i Boliwii, rozległe przestrzenie parków narodowych pełnych dzikich i wolno żyjących zwierząt w Tanzanii czy Kenii, najwyższe góry świata w Nepalu. Mówiąc o Nepalu, nie można zapomnieć, że żyje tam słynny lud Szerpów, od pokoleń zamieszkujący najwyższe partie Himalajów. W żadnym narodzie na świecie nie ma tylu himalaistów i zdobywców najwyższej góry świata.

Również w dziedzinie sportu niektóre kraje Południa przewyższają bogatą Północ. Przykładem mogą być sławni na cały świat biegacze z rejonu Wschodniej Afryki czy robiący zawrotną karierę sprinterzy z Jamajki. Rekordy tych sportowców zachwycają również z racji tego, że ich talenty nie są finansowo wspierane, tak jak to ma miejsce w krajach Północy, gdzie wielu sportowców otrzymuje ogromne stypendia i wsparcie, tak aby mogli się skupić jedynie na treningach.

Kraje Południa opierają się również unifikacji, jeśli chodzi o tradycyjne wierzenia i praktyki religijne. Jest to zagadnienie szczególnie ciekawe ze względu na to, że wierzenia te są żywe i ulegają ciągłym zmianom, również synkretyzując się z religiami takimi jak chrześcijaństwo czy islam. Np. w Afryce wielu ludzi jednocześnie deklaruje bycie chrześcijaninem oraz przynależność do tradycyjnego systemu wierzeń. Powszechna jest również wiara w magię, zwłaszcza w religiach afrykańskich, jak również przypisywanie mocy przedmiotom czy przyrodzie. Zgłębianie tej dziedziny życia w krajach Południa pozwala odkryć niekończące się pokłady historycznych warstw kulturowych tworzących obecny sposób życia mieszkańców tych krajów.

Zatem gdy mówimy o istniejących różnicach między krajami Północy i Południa, nie dotyczą one tylko dramatycznej i niesprawiedliwej przepaści ekonomicznej, ale mają też związek z różnicami kulturowymi.

Kraje bogate nie są pod każdym względem „lepsze” od państw borykających się z biedą. Edukacja najmłodszych stawiająca na budowanie szacunku wobec wszystkich ludzi niezależnie od rasy, kultury, wyznania czy statusu ekonomicznego, a także kształtowanie postawy pozytywnej ciekawości wobec różnorodności jest niezbędna do przetrwania w dzisiejszym świecie. Jest również niezbędna do tego, aby ten różnorodny świat przetrwał dla kolejnych pokoleń. Zachęcanie dzieci do tolerancji i szacunku wobec mieszkańców najodleglejszych zakątków świata, ich kultur i wierzeń jest tożsame z budowaniem w nich poczucia globalnej odpowiedzialności. Dzisiejsze dzieci będą żyły w świecie, w którym tak formułowana odpowiedzialność będzie warunkiem dobrobytu.

top